140 ಕರ್ಣಾಟಕ ಕಾದಂಬರಿ. ವ|| ಎಂದು ತಾನಿತರಕನ್ಯಕಯಂತೆ ನಾಣ್ಣೆ ಟ್ಟು ಸೈರಣೆಯಂ ಬಿಟ್ಟು ವಿನಯಮ ನೆಕ್ಕು ಜನಾಥವಾ ದಮಂ ಮಿಕ್ಕು ನಿಜಾಚಾರಮಂ ಮಣಿದು ಶಿಲವಂ ತಣಿದು ಕಲಕ್ರಮನುಂ ಪಾಲಿಸದ ಗಾಂಧೆಯನಾಗಿ | ಕಂ || ಗುರುಜನವಿಯದಯುಂ ಮು ನೈರೆವಾತನನೆಯ್ತಿ ಮೈದೆಯಪ್ರೊಡೆ ದೊ ಪಂ ! ಪರಿಭಾವಿಸಲೆನಗಿನ್ನಿ ದ ಖರಿ ಹಾರ್ಯುಮೆನಿಪುದೊ೦ದು ಮರಣಂ ಶರಣ೦ 1 20: ೧. ತೃ ! ನನಗೆ ಎರಲ್ಯ ಎಂಜಲನ ಹಾವನಿಗಂ ಮುಳುವಾತನಿತ್ತೆನಿ ಲೈನಗ ದ೦ದವಿಂ ಪಣ ಯುಭಂಗವದಾವುದೊ! ಕಟ್ಟಿನತ್ತ ಲೋ । ಪನುಮಿದನಿಂತೆ ಕೇಳೆಡೆ ನಿರಾಶೆಯೊಳಕ್ಕಟ ಸಾಗುವಂತರಿಂ ಮುನಿವಧದೇ ಪ್ರಮವತೇಜದಿಂ ಕಳೆಗುಂ ಕಮಲಾಯತೇ ಕಈ ! 210 # ಎಂದು ನುಡಿಯುತ್ತ ವಿರ್ಪ್ಪನ್ನೆಗಂ | ಕಂ 11 ಮುಳಿದು ತಿಮಿರೇಭಕುಂಭ ಸ್ಥಳವುಂ ಶಶಿಸಿಂಹವೆತ್ತಿ ಸೀಳಲ್ಕುಕ್ಕಾ ವಳ ಮೈಗೆ ನೆಗೆದುವನೆ ಕ ಗಳಿಸಿದುವತಿವಿಮಲತರಳ ತಾರಾನಿ ಕಂ t 211 | ಕುಸುವ.ರಜದಿಂದ ಸೊಗಯಿಸ ವಸಂತವನರಾಜಿಯಂತ ಚಂದ್ರೋದಯ : ನಸದಪುದೆನೆ ನಡುವೆಳಗಿಂ ಮಸಗಿದುದಿನಿಸಂದ್ರದಿಗ್ವಧಮುಖಬಿಂಬಂ 1 212 | ತದನಂತರಂ || ಕಂ ! ಇಳೆಯಂ ನೆಡಲೈ ರಸ ತಳದಿಂ ಪೋವುಚುವ ನಾಗರಾಜನ ಹೆಡೆಯೊಳಕೆ | ಪೊಳೆ ವರುಣಕಿರಣಮಣಿಮಂ ಡಳ ದಂದದಿನೆಸದುದಿಂದುಮುಂಡಳವಾಗಳಿಕೆ 1213 | ವೃ| ಪುರುಡಿಂ ಕಾಯೊದೆಯಲೈ ರೋಹಿಣಿಯು ಪಾದಾಲಕ್ತಕಂ ವೆಯೊಳು ವರಿಸಿ! ವಿಕಟಾಬ್ಲಿ ವಿದ್ರುಮಮಯಖಂ ತಳ್ಳುದೊ! ಪೂರ್ವಭ | ಧರಸಿಂಹಂ ಪೊಯೆ ನೋಂದು! ಹರಿಣನೆಂಬಂತಾಗಳಂತಸಂ ದರವಾಗಿರ್ದುದು ಕಣ್ಣೆ ರಕ್ಷರುಚಿಯಿಂ ಬಿಂಬಂ ಸುಧಾಸೂತಿಯಾ | 214 | ವ || ಅನ್ನ ಭಿನವೋದಯರಾಗರಂಜಿತನಸ್ಸ ರಜನಿಕರನಂ ನೋಡಲೊಡಮುತ್ತು ೯ಲವದನಾನಲಚ್ಚಲುಕಲಾಫೆಯಾಗಿಯುವುಂಧಕಾರಹೃದಯಯನೆನ್ನೊಳಿಂತೆಂದಂ
