ದಾಮಿನಿ.
(Q)8
- * * * * * *
ಉನ್ಮಾದಿನಿಯು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮಾಡಿದಳು:- “ ನಿನಗೆ ಅಮ್ಮನಿಲ್ಲವೆ? ದಾಮಿನಿಗೆ ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ದುಃಖವು ಬಂದಿತು. ಗದ್ದ ದಸ್ವರದಿಂಗ, - “ದೇವರಿಗೆ ಗೊತ್ತು!' ಎಂದು ಅಳತೊಡಗಿದಳು.
ಉನ್ಮಾದಿನಿ:- "ನೋಡು; - ನಿನ್ನ ತಾಯಿಗಾಗಿ) ನೀನು ಅಳುತ್ತಿರುವೆ:-ನನ್ನ ತಾಯಿ ಇಂದು ನನಗೆ ದೊರೆಗಳು--ನಾನು ಅಳಬೇಡವೆ?'
ಹಠಾತ್ತಾಗಿ, ವಿದ್ಯುಲ್ಲತೆಯಂತೆ, ಒಂದು ವಿಚಾರವೂ ದಾಮಿನಿಯ ಮನಸ್ಸಿ ನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯಿತು: “ಇವಳು ನನ್ನ ತಾಯಿಯಲ್ಲವೇನು?”
ಅಹುದು: ಅವಳೇ ತಾಯಿ-ಧಾಮಿಸಿ ತನ್ನವಳದ ತಾಯಿ! ಸ್ವಾಮಿ ಶೋಕದಿಂದ ಹುಚ್ಚಿಯಾಗಿ ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದಳು. ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಳೋ... ಎಲ್ಲಿ
ದೃಳೆ – ಆರು ಬಲ್ಲರು? ಭೈರವಿಯಂತೆ, ಕೆಲವು ಕಾಲ, ತ್ರಿಶೂಲಧಾರಿಣಿಯಾಗಿ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದಳು:- ಪುನಃ, ಬಹುಕಾಲದ ಮೇಲೆ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ಸ್ಮತಿಯಂಟಾ ಯಿತು; - ತನ್ನ ದಾಮಿನಿಯನ್ನು ನೋಡುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಿದಳು: -ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಯೋ ಅಡಗಿದ್ದು, ಅವಳನ್ನಂತೂ ನೋಡಿದಳು;- ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹರಾತಾಗಿ ಭಾವನೆಯುಂಟಾಯಿತು:- ಅವಳಲ್ಲವೆ ನನ್ನ ತಾಯಿ?”
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಯೆ, ಹಿಂದಣಿಂದ ಆರೋ ತನ್ನನ್ನು ಕರೆದಂತಾಯಿತು.-- ಆರೇಳಿ ಕರೆವರು? ರಮೇಶನ ಚಿಕ್ಕತಾಯಿ!-ದಾಮಿನಿ ಚಕಿತೆಯಾಗಿ ಹಿಂದಿರುಗಿದಳು ಹಿಂದಿರುಗಿದವಳು, ಒಂದು ಬಾರಿ, ಆ ಹುಚ್ಚಿ ನಿಂದಿದ್ದ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿ ದಳು. ಹಚ್ಚಿ ಅಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ: ಹೊರಟೇ ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಅವಳನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸ ಲೆ?'- ಎಂದು ಒಮ್ಮೆ ಯೋಚಿಸಿದಳು, ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೆ ಒಂದೆರಡು ಹಟ್ಟೆಗಳನ ಮುಂದಿಟ್ಟಳು. ಪುನಃ, ಏನನೋ ಯೋಚಿಸಿ, ಹಿಂದೆ ಬಂದಳು. ಮನೆಯನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದಳು, “ಹೆಂಗಸು ಯಾರು?” – ಎಂದು ರಮೇಶನು ಕೇಳಿದುದಕ್ಕೆ ಅನ್ಯಮನಸ್ಕಳಾಗಿ, ಏನನ್ನೋ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ ಮೆತ್ತಗೆ-ಹುಚ್ಚಿ ?” – ಎಂತ ಉತ್ತರಕೊಟ್ಟಳು.
ರಮೇಶನು ಮತ್ತೆ ಯಾವ ಮಾತನ್ನೂ ಆಡದೆ, ಹೊರಗೆ ಹೋದನು. ದಾ. ಮಿನಿ ಪುನಃ ಶಯನಗ್ರಹವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿಗಳು, ದಿಂಬಿನ ಮೇಲೆ ಮುಖವನ್ನಿಟ್ಟು ಕೊಂಡು, ನಿಶ್ಯಬ್ದವಾಗಿ, ಎಷ್ಟೋ ಅತ್ತಳು, ಅಸ್ಪುಟಸ್ವರದಿಂದ, ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿ, “ ಅಮ್ಮಾ” »ಎಂದು ಕರೆದಳು, ಪಾಪ' ಎಷ್ಟೋ ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೆ ಆ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಳು, ಅಂದಿನಿಂದಲೂ, ಆರನೂ “ ಅಯ್ಯಾ!” ಎಂದು ಸಂಬೋಧಿಸಲಿಲ್ಲ. ಇ೦ದು, ಹುಚ್ಚಿಯ ವಕ್ಷಸ್ಥಲದಲ್ಲಿ ಮುಖವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು,
