ಪುಟ:ಭಾರತೀಯರ ಇತಿಹಾಸ (ಪ್ರಾಚೀನ).djvu/೩೧೨

ವಿಕಿಸೋರ್ಸ್ ಇಂದ
Jump to navigation Jump to search
ಈ ಪುಟವನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ.


________________

ಶ್ರೀಹರ್ಷವರ್ಧನ ೨೭೫ ಹರ್ಷನ ಮೊದಲಿನ ಹಳವಂಡವೆಂದರೆ ತಂಗಿಯನ್ನು ಕಾರಾಗೃಹದಿಂದ ಬಿಡಿಸುವದು. ಅದಾದ ಮೇಲೆ ದಿಗ್ವಿಜಯದ ಮಾತು. ಆದರೆ ಕನೋ ಜಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕೇಳುವದರೊಳಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ವಿಪರೀತ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ! ಕಾರಾ ಗೃಹದಲ್ಲಿದ್ದ ರಾಜ್ಯಶ್ರೀಯು ನಾಹಸದಿಂದ ಪಾರಾಗಿ ವಿಂಧ್ಯಾಚಲಕ್ಕೆ ಓಡಿ ಹೋಗಿರುವಳೆಂದೂ, ಎಷ್ಟು ಹುಡುಕಿದರೂ ಅವಳಿರುವ ಸ್ಥಳದ ಎಳೆಯು ಹತ್ತಿಲ್ಲವೆಂಬುದೂ ಹರ್ಷನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಒಡಹುಟ್ಟಿದವರಲ್ಲ ಹೆಣ್ಣು ಗರಳಿನವನಾದ ಹರ್ಷನಿಗೆ ಈ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದೊಡನೆ ಮನಸು ಮಿತಿಮೀರಿ ಮರುಗಿ, ಕೊರಗಿ, ಕಳವಳಿಸಿ ಅವನಿಗೆ ತಂಗಿ ಯನ್ನು ಕಾಣುವ ಹಂಬಲದ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಂತೆ ಆಯಿತು. ತತ್ ಕ್ಷ ಣವೇ ತನ್ನ ಸೈನಿಕರನ್ನೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ ನದಿಯ ದಡದಲ್ಲಿ ಬೀಡು ಬಿಡಲಿಕ್ಕೆ ಅಜ್ಞಾ ಸಿಸಿ, ಕೆಲವು ಕೆಚ್ಚ ಬಂಟರನ್ನು ತನ್ನೊಡನೆ ಕಟ್ಟಿ ಕೊ೦ಡು ತಂಗಿಯ ಶೋಧಕ್ಕಾಗಿ ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಹೊರಟನು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತ ತಿರುಗುತ್ತಿರಲಾಗಿ ತನ್ನ ಭಾವ ಮೈದುನನ ಮಿತ್ರನಾದ ದಿವಾಕರ ಮಿತ್ರನೆಂ ಬೊಬ್ಬ ಬೌದ್ಧ ಭಿಕ್ಷುವಿನ ಆಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬಂದು ತಲ್ಪಿ ದನು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲೇನಿದೆ ? ತ೦ಗಿಯೇ ಇಲ್ಲ! ಕಾಣಬೇಕೆ೦ದು ಆತುರ ಪಡುತ್ತಿರುವ ಹರ್ಷ ನಿಗೆ ಈ ಆಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಂಗಿಯು ಕಾಣಿಸದ್ದರಿಂದ ಆತನ ಮನಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚೆಚ್ಚು ತಳಮಳಗೊ೦ಡಿತು; ಹೀಗೆ ಮೊದಲೇ ತಳಮಳಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಹರ್ಷನಿಗೆ, ' ಸಮೀಪದಲ್ಲಿಯೇ ಯಾವಳೋ ಒಬ್ಬ ದುಃಖಾರ್ತಳಾದ ಹೆ೦ಗ ಉರಿಯುವ ಕಿಚ್ಚಿನ ಕೊಂಡದಲ್ಲಿ ಹಾರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು” ಸಜ್ಜಾಗಿರುವ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಕೇಳಿಯಂತೂ ಹುಣ್ಣಿಗೆ ಬರೆ ಕೊಟ್ಟಂತಾಗಿ ಆ ಹ೦ಗಸಿದ್ದಲ್ಲಿಗೆ ಧಾವಿಸಿ ಬಂದು ನೋಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ತ೦ಗಿ! ಅಹಹ! ಅಣ್ಣನಿಗೂ ತ೦ಗಿಗೂ ದುಃಖದ ಉತ್ತು ಬಂದಿತು. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಬಿಗಿದಪ್ಪಿ ಕೊ೦ಡು ಕಣ್ಣೀರಿನ ಕೋಡಿ ಹರಿಸಿ ಮನಸನ್ನು ಹಗುರು ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಯಾರೂ ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದವಳಂತೆ ಅಸೆಗೆಟ್ಟು ಮುಂಗಾಣದೆ ಜೀವದ ಹಂಗು ತೊರೆದು ಅಗ್ನಿ ನಾರಾಯಣನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೋಮಲ ಕಾಯ ವನ್ನು ಆಹುತಿ ಯಾಗಿಡಲು ಸಿದ್ಧಳಾದ ತಂಗಿಯನ್ನು ಹರ್ಷನು ತಡೆದು ಸಂತಸನು ಡಿಗ