೩೦೨ ಅಭಯ
“ಕೆಲವರು ಮೋಚಿಗಳನ್ನ ಕರಕೊಂಡ್ಬಂದು ಅಭಯಧಾಮದ ಎಲ್ಲ ರಿಗೂ ಹೊಲಿಸಿಬಡೋಣ, ಏನಂತೀರ?"
“ಹೋ! ನಿಮ್ಮಂಥ ದಾನಶೀಲರು ಹಾಗೆ ಅಂದಾಗ ಬೇಡ ಅಂತೇವೆಯೆ ?
ಅವರೆಲ್ಲೋ ಸುತ್ತು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಹೋದರು. ನಿರ್ಜನವಾದ ರಸ್ತೆಗೇ ಬಂದಿದ್ದ ಸೋಮಶೇಖರ, ಮಾತನಾಡಲು ಅನುಕೂಲವಾಗಲೆಂದು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಮಾತು ಹೃದಯದ ಬಿಲದೊಳಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು.
ಆ ಮೌನ ಅಸಹನೀಯವಾಗಿತ್ತು ಇಬ್ಬರಿಗೂ.
"ಥೂ! ನಾನು ಇಂಥ ಗುಗ್ಗು ಎಂದು ತಿಳಿದುತೊಂಡಿಲಿಲ್ಲ'--ಎಂದು ಸೋಮಶೇಖರ ತನ್ನನ್ನು ತಾನೇ ನಿಂದಿಸಿದ.
ಆ ನಿಂಜಿಗೆ ಬೆದರಿಯೋ ಏನೋ, ಒಮ್ಮೆಲೆ, ಏನು ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನೆಂದು ಊಹಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೇ, ಸ್ವರ ಹೊರಟಿತು.
“ ತುಂಗಾ, ಬಹಳ ದಿವಸದಿಂದ ನಿನಗೊಂದು ವಿಷಯ ಹೇಳ್ಬೇ ಕೂಂತಿದ್ದೆ.
ತುಂಗಮ್ಮ ತಲೆ ಎತ್ತಲಿಲ್ಲ. ಎದೆ ಗುಂಡಿಗೆಯ ಬಡಿತ ತೀವ್ರವಾಯಿತು. ಸಲಿಗೆಯ ಸಂಬೋಧನೆ... ಕೊಳಲಿನ ಧ್ವನಿಯನ್ನೂ ಮಿಾರಿಸುವ ಸುಸ್ವರ.
“ಒಂಟಿ ಬದುಕೇವಾಸೀಂತ ಇಷ್ಟುದಿನ ಭಾವಿಸಿದ್ದವನು ನಾನು. ಆದರೆ ನಿಮ್ಮ ಅಭಯಧಾಮದ ವಾರ್ಷಿಕೋತ್ಸವದ ದಿವಸದಿಂದ ನನ್ನ ಭಾವನೆ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳನ್ನ ನೋಡಿದ್ಮೇಲೆ, ಮದುವೆ ಮಾಡ್ಕೋ ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದೆ ಆಕೆ ಯಾರು ಗೊತ್ತೆ ಶುಂಗ?”
ಎಷ್ಟೋ ಕಾಲವಾದಮೇಲೆ ತುಂಗಮ್ಮನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೇವಗೊಂಡು ಹೊರಕ್ಕೆ ಕಂಬನಿ ಪುಟಪುಟಿಯಿತು.
“ ಹೇಳು ! ಗೊತ್ತೆ ನಿಂಗೆ ?"
ಆಳೆಗರಿಯದ ಯಾವುದೋ ವೇದನೆಯಿಂದ ಏನನ್ನೋ ಹೇಳ ಬೇಕೆಂದು ತುಟಿಗಳು ಚಲಿಸಿದುವು. ಆದರೆ ಸ್ವರ ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ.
“ತುಂಗ! ಇಲ್ನೋಡು |”
ತುಂಗಮ್ಮ, ಮುಖವೆತ್ತಿ ಅರೆಕ್ಷಣ ಸೋಮಶೇಖರನನ್ನು ನೋಡಿದಳು.
